กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้

หน้า: [1] 2 3 ... 10
« กระทู้ล่าสุด โดย anyaha เมื่อ วันนี้ เวลา 12:46:26 PM »
200 Best Video Games of All Time - Castlevania: Symphony of the Night

Symphony of the Night marks the generational transition of the Castlevania series, changing from a linear side-scroller to an exploratory action-RPG. With a structure and map screen that seems directly borrowed from Super Metroid, it's the game that coined the "Metroidvania" term. The change was not unprecedented, considering that Castlevania II: Simon's Quest for the NES was similar, albeit more obtuse in the way that so many 8-bit RPGs are.

From a story standpoint, it's the direct sequel to Castlevania Dracula X: Rondo of Blood for the PC Engine, and you initially play the role of Richter Belmont as he vanquishes Dracula. Five years later, the hero vanishes, the eponymous castle reappears, and Dracula's half-vampire son, Alucard, awakens from his deep slumber to investigate. While decked out with strong equipment at the start, he is quickly stripped of his weapons, forcing him to explore and regain the strength to find the errant Belmont, who has declared himself ruler of the new castle.

The major difference between Super Metroid and Symphony of the Night lies with the stats and equipment. There’s a huge amount of weapons, armor, and shields to find, either hidden around the castle or as rare drops from certain enemies. There are swords, there are explosives. There’s a magical rod that lets you summon spirits and enchantments based on the shield you've equipped. There are also many magic spells, executed by fighting game-style command motions. There are capes, one of which even has an entire menu option devoted to it, where you can customize its coloring with an RGB indicator. It's not particularly well balanced – the right equipment can render the game trivial, making it a huge change from the challenging "Classicvania" games of yore – but its richness makes the castle truly feel alive.

The visuals also highlight the power of 2D sprites, in an era where 3D games were taking over. Alucard is stunningly animated, and like its PC Engine predecessor, the game is filled with weird enemies, most of which have unique death animations. The boss battles are consistently impressive, especially Beelzebub, a grotesque, gigantic hanging corpse that attacks with mutant flies. Michiru Yamane's soundtrack captures the feeling of classic Castlevania songs without directly reusing most of them (though the later Saturn port adds a few), while creating a distinct style that would be expanded upon in her later contributions to the series. Gothic illustrator Ayami Kojima also adds an air of elegance to the character designs, making the series feel like it’s grown considerably over its movie monster origins. -Kurt Kalata

Symphony of the Night inspired six successors, all for portable platforms: Circle of the Moon, Harmony of Dissonance, Aria of Sorrow, Dawn of Sorrow, Portrait of Ruin, and Order of Ecclesia. Five of these were directed by Koji Igarashi, the co-director of Symphony, who became the public face of the series. They're all pretty decent, though they suffer from repetitive environments and recycled sprites, and none capture Symphony’s level of detail. The best is the final one, Order of Ecclesia, which is one of the few that's legitimately challenging, channeling the spirit of the older titles. Cursed heroine Shanoa is the most compelling protagonist in the series since Alucard, and the boss battles are some of the best of the Metroidvanias. -KK
« กระทู้ล่าสุด โดย anyaha เมื่อ วันนี้ เวลา 12:41:36 PM »
200 Best Video Games of All Time - Super Metroid

Metroid, released on the NES in 1986, is a dark, confusing, frightening game. As bounty hunter Samus Aran, clad in a robotic suit of armor, you roam through countless, nearly identical dark corridors of the planet Zebes, hunting down the evil Space Pirates and the energy sucking aliens known as Metroids. After a Game Boy sequel, the series hit  astounding heights with its SNES entry, Super Metroid. It is still a lonely, oppressive game, though its atmosphere comes from incredible design rather than technical limitations.

The Metroid series, like most sci-fi games, draws heavy inspiration from the Alien films. While Metroid II: Return of Samus went so far as to have the Metroids growing more chitinous over time and Samus confronting a monstrous Queen Metroid at the end of the game, Super Metroid borrows from the ambiance from Alien 3, but uses it as a jumping off point to create a wholly unique experience. After  the game's brief prologue level, Samus lands on a dark planet, the same as in the original Metroid but drastically expanded. Right from the beginning, players are treated to a foreboding choral track rather than the optimistic opening music of Metroid II. The game's tone is fairly oppressive, and many songs and situations from Super Metroid were reused for the Metroid Prime games.

Graphically, the game features darkly colored sprites that complement the game's labyrinthine backgrounds. The game's bio-mechanical aesthetic and enemies have aged excellently, and its relentless atmosphere in a nonlinear world is something many developers have attempted to replicate since. The music design is even more important here as Super Metroid's sound regularly alternates between creating a sense of wonder or menace. In the game's later areas, stretches of more aggressive music appear for longer amounts of time. Much effort was made via both the world and sound design to never make you feel too powerful, and it has enough surprises to make you unsure of what you're about to run into. There are no duplicated rooms or cheap tricks used to hide repetition, and every single room in the game has something unique to it. At the same time, an automap greatly helps exploration, though there is no other guidance to your goals, and no dialogue beyond the introduction and ending.

Super Metroid's greatest strength is that its visuals and sound create a strong atmosphere that's never broken. The game is also never silent, and does a great job of inspiring you to push onwards as you get a steady stream of new abilities and more powerful weapons. -Chris Rasa

Metroid Fusion is a great companion and sequel to Super Metroid. It would have been easy for Nintendo to rehash what worked before and call it a day, but instead they created a game that's familiar while still moving the story forward. The best thing about the game is that it seems linear on the surface, but actually has plenty of shortcuts and hidden paths for those with the persistence to master its controls. On top of that, the one thing it did bring over from Super Metroid in spades is the oppressive atmosphere. It does a great job of making you feel trapped, and the music is a bit more on the menacing side compared to the Metroid Prime games. It also borrows from The Thing (1982) by featuring mutated human enemies, along with the terrifying SA-X. -CR
« กระทู้ล่าสุด โดย anyaha เมื่อ วันนี้ เวลา 12:36:15 PM »
200 Best Video Games of All Time - Wonder Boy III: The Dragon’s Trap

Wonder Boy III begins as you play out the ending of its predecessor, Wonder Boy in Monster Land. Things go a little awry when, upon navigating the castle and defeating the evil Meka Dragon, the hero is cursed with an inhuman dragon form. Throughout the journey to change back into a human, the hero gains the ability to turn into other animals – beyond Lizard Man, the fire breathing form you start out as, you can become Mouse Man (to fit into small spaces and climb on certain surfaces), Piranha Man (to swim), Lion Man (to break certain bricks), and Hawk Man (to fly).

The previous game, which began as an arcade title, was sort of a weird mish-mash between an action game and an RPG. The path through the game was linear, but you obtained gold to buy new equipment and increase your strength. When moved to a console platform, The Dragon's Trap expands its world to something akin to a Metroidvania. Other similar games of the era – Castlevania II: Simon's Quest, The Goonies II, and Metroid, of course – all reveled in obtuseness, with gigantic, maze-like worlds that were hard to navigate. Wonder Boy III is far more user-friendly, offering a simple town hub that spreads out in a few directions, and a world with distinct themes – jungle, beach, mountain, desert, and so forth. Outside of a few hidden doors, it’s hard to get stuck or lost, and most areas are linear, challenging your ability to fight enemies rather than overwhelming you with confusion.

That approachability never detracts from the game world, however, because it's so cleverly constructed. In most games of the time, falling in water meant your death – here, it leads to underwater realms, offering additional areas to explore. Each new game begins in the central town, next to a seemingly impassable wall, but once you obtain the Hawk Man form, you can fly over it and access a whole new part of the map. None of this is telegraphed, it's simply something that the game expects you to be curious about. You can even visit the crumbling castle from the prologue, now derelict except for assorted enemies.

The aesthetics play a huge part, too. Wonder Boy III has colorful and vibrant visuals – some of the best on an 8-bit platform. Each of the animal forms is distinctly adorable, despite never uttering a word. The enemies also have the same amount of personality, wincing comically at every strike of damage taken. The music is catchy, and even the sound effects, from the trampoline *bounce* jumping noise to the *plunk* of falling coins, ooze character. It all comes together to create a world that's a delight to explore. -Kurt Kalata

The next game in the series, Wonder Boy in Monster World, is similar to The Dragon's Trap, but removes the fun animal forms, and in general feels clunkier. The final game in the series, Monster World IV, scales back the exploratory elements, instead concentrating on action-platforming, and stars a female character in an Arabian setting. Wayforward's Shantae series is also clearly inspired by the Monster World games. Starring a charming, purple haired genie, it presents a similarly comical world along with exploratory elements. The first two games, initially released on the Game Boy Color and DSi, are compromised in various ways, but the third, Shantae and the Pirate's Curse, is a solid game with fantastic pixel artwork and an incredibly catchy soundtrack. -KK

« กระทู้ล่าสุด โดย anyaha เมื่อ วันนี้ เวลา 12:30:50 PM »
200 Best Video Games of All Time - Another World

Another World (also known as Out of this World and Outer World) is one of the most recognizable examples of the cinematic platformer genre, with all its usual elements: rotoscoped graphics, realistic movement (which includes jumping which is, like in real life, quite difficult to control), and a strong focus on puzzle-solving.

The game's main character, Lester Chaykin, gets transported to an alternate reality as a result of a failed science experiment, and that's all the backstory we're given. The whole game is spent in this world, trying to survive – with the help of a friendly alien – and features encounters with both its hostile inhabitants and the local fauna. It's quite a minimalist setup, but the game makes the best of it by eschewing dialog and telling the story through gameplay, animations, backgrounds, and music.

The game's atmosphere is mysterious, but also unfriendly and oppressive. This is amplified by the interface, which consists of a playing area and nothing else (no HUD, no text, no inventory screen), and by the difficult, unforgiving gameplay. The main character dies from one hit (with detailed animations hand-crafted for each kind of death), can't jump very far or very high, and doesn't have any tools to help him along the way other than his gun (although it has more uses than usual, as it can remove obstacles with a charged-up shot and generate temporary force fields). “Buddy” (the aforementioned friendly alien), will come to your aid in certain parts of the game, but players can't expect him to be there every time there’s trouble. There’s also no real communication, considering he and Lester don't even speak the same language.

There are many scripted setpieces that keep the gameplay from becoming too repetitive. On the downside, there's always only one correct way of surviving them, it isn't always immediately obvious, and the failure to act accordingly results in instant death. This means that there's quite a lot of trial and error in the game. The solutions are always logical, though, so it avoids the trap that many point-and-click adventure games fall into. While not the first cinematic platform game, Another World defined a lot of its conventions (at least those not previously defined by Prince of Persia). It can also be seen as precursor to modern action-adventure games with its focus on setpieces, and to the survival horror genre with a vulnerable character, limited ammunition (the gun needs to be recharged periodically, although this feature can go almost unnoticed due to how often Lester dies, combined with the game's short length), and unsettling atmosphere. -Maciej Miszczyk

While Another World inspired many great titles like Flashback (and had a not-so great-sequel called Heart of the Alien), no game came closer to its style than Heart of Darkness (unrelated to Joseph Conrad’s book), created by Another World designer and programmer Eric Chahi. Despite the more cartoonish graphics, it has the same menacing atmosphere of exploring a hostile environment, similar puzzle-focused gameplay, and a hugely detailed game world, all while dealing with the theme of a child's fear of the dark. This might not sound like the scariest concept, but the game manages to make you feel as helpless as its young protagonist. Despite being geared towards a younger audience, it keeps both the challenge and the disturbing death scenes of its spiritual predecessor. -MM

« กระทู้ล่าสุด โดย anyaha เมื่อ วันนี้ เวลา 12:23:14 PM »
200 Best Video Games of All Time - Prince of Persia

Prince of Persia may be one of the most famous games ever, considered a hallmark of visual design for its time, and creating the cinematic platformer subgenre. Building off of the rotoscoping technology first exhibited in Karateka, Jordan Mechner created a more ambitious game involving as much platforming as combat, giving it an Arabian flair that’s particularly influenced by 1001 Nights. The Prince must attempt to escape the 12-stage dungeon and defeat the evil vizier Jaffar to save the Princess. The infamous one-hour time limit, requiring you to not die much in order to rescue the Princess before she is slain, makes it one of the most difficult games to conquer even today. The realistic movements and weight of the character are interesting, but take time to learn, and the many deceitful traps and increasingly difficult enemies ensure that an under-an-hour victory won't come without much practice. Yet for how difficult it is, its influence on game animation is undeniable.

Prince of Persia was released to approximately 20 computers and consoles, but the Super Nintendo version goes well beyond a simple port job. It retools the graphics to make certain segments feel different from each other and adds a nifty atmospheric soundtrack. Several levels are rearranged and eight more are added for a total of 20, though the time limit is boosted to two hours.

While not the only version to have a password system, it is especially appreciated here for those who wish to preserve time. Several unique bosses are also added, including an Amazon warrior and a bizarre Goro-like monster, adding more variety to the simple-yet-difficult combat. This release may technically be harder than the original and its straight conversions, but it also feels richer for its additions. In truth, it almost feels like a whole new game, or a “Prince of Persia 1.5”.

In fact, the only reason it's not Prince of Persia 2 is due to there actually being a sequel, The Shadow and The Flame. It plays similarly to the original, but has bolder setpieces, trickier puzzles, and sometimes requires you to fight more than one enemy on the screen at a time. It may not be as tight as the first, but it's a respectable sequel nonetheless. It was ported to very few systems, one of which is the SNES, but it's an absolutely terrible version. The sound is weedy, the graphics feel scaled down, and the 75-minute time limit starts immediately instead of three levels in. Worst of all is the inexplicable omission of the really cool final level. It's somewhat ironic that the SNES has the best port of the first game and the worst version of the second. -Michael Plasket

Several fine games like Prince of Persia popped up in the 90s, like Blackthorne and Nosferatu, but Flashback is the most worthwhile of the lot. Conrad Hart's amnesiac journey takes him through jungles, cities, a deadly game show, and even another planet. It bears similarities to Delphine's prior adventure, Another World, but with more emphasis on combat. There's still lots of platforming and puzzle-solving to be had, though, with later stages becoming more complex and festering with weirder enemies. The animation is very fluid, moreso than its contemporaries, and the use of color provides for many luscious backgrounds. It also tells an interesting story that ends on a cliffhanger. There was a follow-up, Fade to Black, but it sadly does not meet the standards of its predecessor. -MPa
« กระทู้ล่าสุด โดย anyaha เมื่อ วันนี้ เวลา 12:17:36 PM »
200 Best Video Games of All Time - Shovel Knight

It's always a risky prospect to lean on nostalgia, as it can come off as insincere pandering if executed poorly. Such is the case with some independent games inspired by the 8-bit NES days, but Shovel Knight completely avoids any accusations by simply being a well-made product. When an ominous tower appears, Shovel Knight, who rather comically wields a deadly digging instrument, is motivated to find out what happened to his old partner, Shield Knight. This leads him into battle against The Enchantress and eight other knights in her employ, called "The Order of No Quarter," as well as his ostensible rival, Black Knight. All knights stand out in design and personality, like Plague Knight's inspiration from Dark Age plague doctors, and Treasure Knight's deep sea diver outfit, extending to his stage being a giant submarine. The knights' themes permeate into their levels, like Specter Knight's graveyard, Polar Knight’s arctic fortress, Mole Knight's subterranean city, and Tinker Knight's gear tower.

The graphics evoke authentic NES design, though some colors and animations are more than the system can actually handle. The music, primarily composed by Jake Kaufman, uses the same sound synth as the Konami VRC6 chip (used in Akumajou Densetsu, the Japanese Castlevania III), for a rich, digital orchestra. Stages are elaborate, with several secrets to be found, and enemies come in all sorts of flavors like wizards, wolves, hermit crabs, and propeller rats. You can put gold towards new items and abilities, and while dying loses some gold, you can potentially gain it back if you reach where you died. Hard-edged players can even destroy checkpoints for more cash. The Order themselves all put up fierce fights, and if you find the merchant Chester in their stages, you can get an ability evocative of their powers in a Mega Man-esque fashion. There's as much humor as there is pathos, ranging from the weird cult of the fruit-fish Troupple King (“trout” + “apple”) to the tortured dreams Shovel Knight has of catching Shield Knight. The developers even lampoon Kickstarter, despite using said crowdfunder to create this game.

What really elevates Shovel Knight to its own level, though, is how original everything feels, despite its apparent action-platformer influences. You can detect elements from Mega Man, Ducktales, Castlevania, and several other games in how it looks and plays, but nothing feels like it's being ripped off too blatantly. The one caveat is that the default difficulty level is a little too easy for seasoned action gamers, but an unlockable mode makes a second playthrough much more challenging and rewarding. -Michael Plasket

Freedom Planet does for the Genesis what Shovel Knight did for the NES, serving as a tribute to that era while standing out on its own. Lilac, Carol, and Milla fight against the vile Lord Brevon, and while there's a lot more to the story, there’s an optional cutscene-free mode for those who don't care much about plot. The action matters most, and you only need a few screenshots to see the obvious homage to classic Sonic, with its particular character style and sprawling level designs. Lilac, especially, plays like Sonic, but Carol's more of a brawler, and Milla's attacks are relatively passive. It almost feels more like a Treasure game, especially during its many intense boss fights. It did get its start as a Sonic fangame, but thankfully evolved into something more inspired and sincere. -MP
« กระทู้ล่าสุด โดย anyaha เมื่อ วันนี้ เวลา 12:12:46 PM »
200 Best Video Games of All Time - Völgarr the Viking

This much is certain – there’s definitely no shortage of independent releases trying to bring back the magic of old 8- and 16-bit 2D games. Völgarr the Viking is special, though, because it not only lives up to its inspirations, but surpasses most of them. Völgarr is not pretty. The sprites were obviously created with a lot of care, but the careless resizing makes them look messy. The backgrounds are just downright ugly, too. However, dismissing the game based on its looks would be one the most tragic misjudgments any fan of 16-bit 2D games]classic action games like Ghouls 'n Ghosts, Castlevania, or Ninja Gaiden could ever commit.

They simply don't come as superbly designed as this game. No space in a stage is wasted; every obstacle is put in your way for the sole reason to train you in becoming the ultimate warrior. The mechanics are incredibly economic. The aesthetic reference point for Völgarr is Taito's Rastan Saga, and thus the titular hero comes equipped with nothing but a loincloth, a fragile wooden shield, his trusty sword, and an endless supply of spears. These not only serve as long range weapons, but can also be tossed into walls to create new platforms. Völgarr can double jump in midair, but unlike so many other games where this is just fluff to make you feel more powerful, here the entire game is built around it as a method to deal with the "stiff" jumping, a la Castlevania.

By opening chests, Völgarr can obtain a solid metal shield that doesn't break upon a single impact and allows him to charge up his spears to become more destructive, a helmet to make him more durable, and a flaming sword that extends the reach of his attacks. If you somehow manage to not lose them right away and keep collecting more treasures, you end up discovering an entire second quest on top of the first. This doesn't give you a lot of opportunities to memorize the new stages, though, as failure quickly drops you back on the regular path.

Most players likely won't ever see that part of the game, as Völgarr is at least as hard as the classics it builds upon. Mastering all the intricate challenges that compose the stages takes a lot of practice, but luckily the game at least allows skipping to any stage that has been reached previously. It’s also much more about precision rather than rapid reflexes, and there's always a way to beat even the most gargantuan boss monster without getting hit. This elegance of design makes Völgarr one of the 16-bit 2D games]most beautiful games to behold on speedruns, but actually playing and mastering it is just as satisfying. -Sam Derboo

Until 16-bit 2D games]Crazy Viking Games come up with a second game, the closest you can get to Völgarr's spirit is the 3DS reboot of Sega's Shinobi franchise, helmed by some of the same people. It has a decidedly more "modern" design than Völgarr, with a combat system built around short and fast combos, timed blocking, and more loose and varied mechanics. Just like the Crazy Viking title, though, it stands at the very top of its chosen style. Shinobi for the 3DS builds on Shinobi III for the Genesis, armed with all the nifty skills introduced there. It also continues its tradition of driving/riding sequences, which are the big weakness – they involve riding towards the screen, and one even employs the gyro controls for steering. Their design feels superfluous compared to the rest of the game. -SD

« กระทู้ล่าสุด โดย anyaha เมื่อ วันนี้ เวลา 12:08:02 PM »
200 Best Video Games of All Time - Mega Man X

There's much debate as to which is the best Mega Man game out of the franchise’s many subseries, but almost everyone who's played the first Mega Man X would agree that it’s one of, if not THE best. Set many years after the original games in a dire future, where mass-produced "replicate androids" (Reploids) fight against each other, X and his partner Zero attempt to take down Maverick leader Sigma. Despite the darker setting, its level structure is still classic Mega Man, where you pick your stage order between the eight Maverick leaders.

Instead of just being "Something Man," the bosses are all modeled after animals with interesting designs, with names like Chill Penguin, Spark Mandrill, and Armored Armadillo. It’s a testament to the artistry that it can make innocent looking creatures seem intimidating. Even the normal enemies exhibit personality, like lumberjack-bots who chuckle if they hit you, and living robot torsos on an assembly line. As the very first Mega Man game not on an 8-bit system, Mega Man X takes full advantage of the SNES's graphical capabilities, with smooth animation and gorgeous backgrounds. The music is also top-notch, with a soundtrack as close to heavy metal as the system could provide.

Alternatively, the new and improved mechanics encourage a faster playstyle than the classic games, while the levels themselves simultaneously reward exploration. X can scale up and down walls, and his dash, replacing the slide of old, allows quicker movement and closes big gaps when combined with jumping. New powers are bestowed by one of Dr. Light's capsules, which enhance X's abilities and even change his sprite to match the improved part. While optional, X can also find Heart Tanks that extend his life bar, and there are four Sub Tanks which store bonus energy from capsules, replacing the E Tanks. Other cool bits, like piloting Ride Armor suits with destructive punches and finding Ryu's Hadouken as a super-secret weapon, are the gravy on top of an incredibly meaty game.

What's truly amazing about Mega Man X, though, is that it manages to succeed as a "darker and edgier" reboot, often a controversial move for any given franchise. It hits the sweet spot between where Mega Man fans can appreciate that it still plays like the classic games at its core, and where people who have never tried the series before can get a smooth and fierce action game. It’s also quite like the classic series in that it spawned multiple sequels of varying and arguable quality (and even a remake on the PSP titled Maverick Hunter X), but most people will likely agree that the original Mega Man X is still the best. -Michael Plasket

See Also: The general consensus is that Mega Man 2 is the greatest Mega Man of the NES era. It set the standard of eight Robot Masters, where the first only had six, while also adding E Tanks and passwords. Each stage has its own distinct look and incredibly catchy tune, and the challenge is high but almost always manageable. Some of the series's most memorable moments are found here, like Quick Man's infamous death beams, Heat Man's equally dreadful disappearing block marathon, and the sudden Mecha Dragon surprise in Wily's first stage. Later titles may have refined the formula, but this codified it and made almost every entry afterward feel like an imitation. Mega Man III, too, is highly revered, adding Rush and the slide ability. -MP
อันตรายจากโรคอ้วน คุณควร ลดน้ำหนัก หรือ ลดความอ้วน ด่วน

ค่านิยมของคนบางกลุ่มที่มีความเชื่อว่า คนอ้วนคือคนที่ร่ำรวย สมบูรณ์พูนสุข บ่งบอกถึงฐานะความเป็นอยู่เป็นผู้มีอันจะกิน เป็นลูกผู้ดีมีเงิน แตกต่างจากคนผอมแห้ง หมายถึงคนยากคนจน
ปัจจุบันค่านิยมคนอ้วนร่ำรวย คนผอมคือยากจน เปลี่ยนไปแล้ว ผู้คนทั่วไปตระหนักแล้วว่า " โรคอ้วน " เป็นโรคเรื้อรังเหมือนโรคเบาหวานและโรคความดันเลือดสูง รักษาให้หายขาดได้แต่ใช้เวลานาน
" อ้วน "ส่งผลร้ายต่อร่างกายหลายอย่าง เช่น

-  การนอนหลับผิดปกติ คนอ้วนมักจะหายใจ ลำบากขณะนอนหลับตอนกลางคืน บางคนไม่สามารถ นอนราบได้ ลิ้นคับปาก เพราะช่องปากมีไขมันมากจนโพรงช่องปากเล็กลง ลิ้นจะปิดช่องหายใจ ทำให้หายใจ ได้น้อยลงขาดออกซิเจนได้ บางคนถึงกับมีอาการหยุดหายใจขณะหลับ คุณจำเป้นต้อง ลดความอ้วน ด่วนที่สุด

- ข้อเสื่อม ร่างกายของคนเราถูกสร้างมาเพื่อ รองรับสรีระที่สมดุล ใครก็ตามที่มีน้ำหนักตัวมากเกิน ปกติ (อ้วนนั่นแหละ) ทำให้ข้อต่างๆ ทำงานหนักขึ้นเพื่อรองรับน้ำหนักที่เพิ่มขึ้น เป็นสาเหตุให้คนอ้วนปวดข้อ และน้ำหนักที่กดทับข้อจะทำลายกระดูกอ่อนในข้อ ทำให้สิ่งที่ตามมาก็คือโรคไขข้อเสื่อม คนอ้วนหลายคนเป็นโรคเกาต์ด้วย ทำให้ข้อเกิดปัญหาเสื่อมมากขึ้นอีก

- โรคระบบทางเดินหายใจ คนอ้วนมีก้อนไขมัน มากเกินไปแทรกในที่ต่างๆ ทำให้กล้ามเนื้อทรวงอกทำงานได้ไม่ดี และเนื้อของปอดขยายได้ไม่เต็มที่ การรับออกซิเจนเข้าสู่ร่างกายได้น้อย และก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ถูกขับออกมาไม่หมด ทำให้คนอ้วนง่วงนอนกลางวัน และเหนื่อยง่ายขณะออกกำลังกาย

- โคเลสเตอรอลสูงและเป็นนิ่วถุงน้ำดี คนอ้วนมีการสร้างโคเลสเตอรอลมากกว่าคนไม่อ้วน ซึ่งนอกจาก ทำให้ไขมันในเลือดสูงแล้วยังทำให้เป็นนิ่วในถุงน้ำดีได้บ่อยกว่าคนไม่อ้วน

- โรคหัวใจและความดันเลือดสูง ร่างกายของคน อ้วนอุดมไปด้วยโคเลสเตอรอล ส่งผลให้มีโคเลสเตอรอล อุดตันหลอดเลือดได้ง่าย ส่งผลถึงปัญหากล้ามเนื้อหัวใจตาย เป็นสาเหตุให้เกิดหัวใจล้มเหลว ร่างกายที่ใหญ่โตทำให้หัวใจต้องบีบตัวแรงเพื่อสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงให้ทั่วตัว คนอ้วนจึงมีความดันเลือดสูงได้บ่อย

- โรคเบาหวาน เบาหวานเป็นโรคเรื้อรังที่ร้ายแรง เป็นแล้วรักษายากมาก คนที่กินเกิน (อ้วน) เป็นโรคเบาหวานมากกว่าคนที่มีกรรมพันธุ์ เบาหวาน (กรณีคนที่มีกรรมพันธุ์เบาหวานไม่อ้วนและดูแลสุขภาพตนเอง อย่างดีก็อาจไม่เป็นเบาหวาน)

- หลอดเลือดสมองตีบ ความดันเลือดที่สูงขึ้นในคนอ้วนที่เป็นเบาหวานและมีโคเลสเตอรอลในเลือดอุดตันหลอดเลือด ทำให้หัวใจต้องสูบฉีดเลือดแรงขึ้น แรงดันเลือดจะไปกระแทกหลอดเลือด ทำให้หลอดเลือดได้รับอันตราย ถ้าเป็นหลอดเลือดที่สมองแตกหรือตีบตัน สิ่งที่ตามมาก็คือ อัมพฤกษ์ และอัมพาต
นอกจากนี้มีโรคอื่นๆ ที่มีผลต่อเนื่องจากโรคอ้วน เช่น นิ่วในถุงน้ำดี และถุงน้ำดีอักเสบ การศึกษาในระยะหลังยังพบว่าคนอ้วนมีโอกาสเป็นมะเร็งง่ายกว่าคนที่ไม่อ้วนทั้งชายและหญิง

CAROLINE คือ  ผลิตภัณฑ์ลดน้ำหนัก หรือ  ผลิตภัณฑ์ลดความอ้วน ที่ดีมากที่สุด
ทั้ง ขาว สวย หุ่นดี พร้อมกันใน 1 เดียว

ทาน คาโรไลน์ วันละ 1 แคปซูล ก่อนทานมื้อเช้า 30 นาที

อย. 76-1-17557-1-0012

ดูรายละเอียดที่เว็บไซต์ https://www.kshoppingonline.com/caroline

สั่งซื้อสินค้า หรือ ติดต่อทำธุรกิจ
ติดต่อ : คุณ (อ้อย) วิภารัก 
            0897605754    0944578889
            Line id: wiparuk

แนะนำผลิตภัณฑ์ คลอโรฟิลล์ ที่ดีที่สุด นั่นคือ Chlorophyll Powder เป็น คลอโรฟิลล์  100 % 3 ชนิด เข้มข้นกว่า 60 %

10 อันดับ ยาปลูกผมที่ดีที่สุด น้ำยาปลูกผม เห็นผลจริง
ยาปลูกผมที่ดีที่สุด 10 น้ำยาปลูกผมที่คนผมบาง ผมร่วง ต้องมีไว้ใช้ ในปัจจุบันนี้ การดูแลรักษาภาพพจน์ภายนอกนั้นถือเป็นสิ่งสำคัญมากๆในยุคปัจจุบันนี้เลยก็ว่าได้ ยิ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับร่างกายของเราแล้วยิ่งไปใหญ่

ซึ่งสิ่งที่เราจะมานำเสนอในวันนี้ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับผม เพราะว่าผมของเรานั้นก็เปรียบเสมือนกับมงกุฎของร่างกายเรา เพราะว่าเป็นจุดที่เด่นมากๆไม่แพ้หน้าตาของเราเลยก็ว่าได้

ซึ่งหลายๆคนคงไม่ได้ตระหนักถึงปัญหาผมร่วง หรือผมบาง กันมากนัก แต่ทว่าปัญหาเหล่านี้นั้นถือเป็นปัญหาสำคัญอย่างมาก เพราะว่าปัญหาผมร่วง ผมบาง ถือเป็นสาเหตุหลักๆของหัวล้าน ซึ่งเราก็เชื่อว่าทุกๆคนนั้นไม่มีใครอยากหัวล้านแน่นอน เพราะว่าถ้าหากเราเป็นคนหัวล้าน มันจะทำให้ความมั่นใจของเรานั้นลดลงไปถึง 50 % เลยก็ได้ เวลาที่จะออกไปพบปะผู้คนก็ไม่ค่อยกล้า

ดังนั้นปัญหานี้จึงถือว่าเป็นปัญหาสำคัญมากๆ ซึ่งในวันนี้เราจะมาแนะนำ ยาปลูกผม ให้ทุกคนได้รู้จักกับน้ำยาปลูกผมที่ดีที่สุด จะมีน้ำยาอะไรกันบ้าง เราไปดูกัน … ยาปลูกผมที่ดีที่สุด


วิธีใช้น้ำ ยาปลูกผม ที่ดีที่สุด ควรใช้อย่างต่อเนื่อง และมีวินัยเป็นสำคัญ เพื่อให้ยาปลูกผมทำงานอย่างต่อเนื่องอย่างมีประสิทธิภาพ


แชมพูที่ใช้น้ำยาปลูกผม ควรเป็นแชมพูแบบอ่อนโยน เช่นแชมพูสำหรับเด็ก ที่ไม่มีสารเคมีต่างๆ มาทำร้ายเส้นผม ใช้น้ำยาปลูกเส้นผมทุกๆครั้ง หลังสระผม ในทุกๆวัน


ไม่ควรย้อมผม เพราะมีสารเคมีมากมาย ที่ทำให้ศีรษะของเราแพ้ เกิดอาการผมหลุดร่วง จนมีปัญหาเกี่ยวกับเส้นผมจนยากที่จะแก้

เลือกยาปลูกผมที่ดี มี อย ปลอดภัยจากธรรมชาติ

เลือกยาปลูกผมที่ดีที่สุดโดยต้องผ่าน อย เพื่อให้มีปลอดภัย ผ่านการผลิตจากโรงงานที่ได้มาตรฐาน มีความน่าเชื่อถือ ทำจากสมุนไพรที่มีอยู่ตามธรรมชาติ

10 ยาปลูกผมยี่ห้อไหนดี ยาปลูกผมได้ผลจริง ที่ดีที่สุด

1. ผลิตภัณฑ์บำรุงผมที่กำลังจะมาแรงที่สุด ยาปลูกผม เฮอริส แอนตี้ แฮร์ ฟอล์ ซีรั่ม (HERIZ ANTI-HAIR FALL SERUM)
น้ำ ยาปลูกผม ที่ดีที่สุด กำลังฮิตในปีนี้ จาก HERIZ ANTI-HAIR FALL SERUM เป็นที่รู้จักกันอย่างดีสำหรับคนที่ประสบปัญหาเรื่องผมอยู่กับผลิตภัณฑ์ปลูกผม นีโอแฮร์ โลชั่น ที่เรียกได้ว่าเป็นยาปลูกผมถาวรแบบ 100 % อีกทั้งยังช่วยบำรงรากผมที่เสียไปแล้วให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ช่วยลดปัญหาผมร่วง หัวเถิก ผมบาง และโรคหนังศีรษะเรียกได้ว่าครอบคลุมไปหมดจริงๆ  น้ำยาปลูกผมผู้หญิงใช้ดี ผู้ชายใช้เยอะ จากสมุนไพร ซื้อที่นี่ ได้ยาปลูกผมของแท้แน่นอนจร้า

น้ำยาปลูกผม ในทีวี
2. ยาปลูกผมจาก TVDirect VELFORM Hair
ยี่ห้อยาปลูกผมในทีวี น้ำยาปลูกผมได้ผลดี น้ำยาปลูกผม ในทีวี ที่ดีสุดๆ ยี่ห้อนี้ เป็นสูตรที่ 2 แล้ว ซึ่งสูตรนี้นั้นมีความพิเศษตรงที่ เข้มข้นขึ้นยิ่งกว่าสูตรแรกและผสานคุณประโยชน์จากพืชพรรณจากธรรมชาติถึง 10 ชนิด ราคาอยู่ที่ขวดละ 1,990 บาท

ซื้อออนไลน์ : ผ่านเว็บไซต์ ทีวีไดเร็ค

3. น้ำยาและเซรั่มปลูกผม OLABO
มาถึงกับน้ำยาปลูกผมสมุนไพร กับ OLABO น้ำยาปลูกผมที่ผลิตจากสมุนไพรธรรมชาติเข้มข้นถึง 100 %ที่สามารถมั่นใจได้เลยด้วยมาตรฐานจากญี่ปุ่นและฝรั่งเศส อีกทั้งยังได้รับการการันตีว่าปลอดภัยจากองค์การอาหารและยาหรือ อย. นั้นเอง

จึงทำให้น้ำยาปลูกผมนี้เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางเพราะมีนายแบบชื่อดังมากมายให้ความไว้วางใจอีกด้วย ซึ่ง OLABO มีราคาอยู่ที่ขวดละ 1,995 บาท

4. น้ำยาปลูกผม BIOPHARM RESTIV
เรียกได้ว่าเป็นที่รู้จักกันอย่างมากกับน้ำยาปลูกผม BIOPHARM RESTIV เพราะเรียกได้ว่าเป็นสินค้าที่ขายดีเป็นอย่างมากในทวีปอเมริกา และยุโรป เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการยอมรับจากยุโรป เนื่องด้วยสารสกัดที่เฉพาะ ที่มีแค่น้ำยาปลูกผมนี้เท่านั้นที่สามารถผลิตได้

อย่างสารออกฤทธิ์ Procapil-N ที่ถูกคิดค้นขึ้นในสถาบันวิจัยทดลอง Sederma ที่อยู่ในประเทศฝรั่งเศส ในเรื่องของคุณภาพและความปลอดภัยนั้นสามารถไว้ใจได้เลย ราคาอยู่ที่ขวดละ 2,225 บาท

5. ยาปลูกผมที่ดีที่สุดของ Rogaine
เรียกได้ว่าเป็นผู้เบิกบ้านในเรื่องของน้ำยาปลูกผมเลยก็ว่าได้ เพราะว่าเป็นแบรนด์แรกของโลกที่คิดค้นตัวยา Minoxidil ซึ่งเป็นตัวยาที่ได้รับการรับรองว่าสามารถใช้ปลูกผมและรักษาอาการผมร่วงจากพันธุกรรมได้เป็นอย่างดี โดยองค์การอาหารและยาของสหรัฐอเมริกา

และยังเป็นที่แนะนำของคลินิกทั่วทั้งยุโรปและอเมริกา เรียกได้ว่าเป็นน้ำยาปลูกผมที่สุดยอดจริงๆ ราคาอยู่ที่ขวดละ 900 บาท

6. เซรั่มปลูกผมและบำรุงผม SAMORN
เซรั่มปลูกผมที่สักมาจากน้ำแร่ mineral ซึ่งเป็นสเปรย์น้ำแร่ที่สามารถซึมผ่านชั้นหนังศีรษะได้อย่างรวดเร็ว ทำให้สามารถเข้าไปบำรุงรักษารากผม โดยที่ไม่มีผลข้างเคียงที่อาจเป็นอันตรายต่อหนังศีรษะของเราแน่นอน ราคาอยู่ที่ขวดละ 3,000 บาท

7. โอไนซ์ มิราเคิล แฮร์ เซรั่ม (ONICE Miracle Hair Serum)
มาถึงกับ เซรั่มปลูกผมสกัดจากธรรมชาติ ที่ดีที่สุดอีกหนึ่งผลิตภัณฑ์ ในทีวี ในตัวเซรั่มนั้นมีสารอาหารที่หนังศีรษะจำเป็นต้องได้รับ และด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่ทำให้ตัวยานั้นสามารถซึมเข้าไปในหนังศีรษะได้อย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังมั่นใจในความปลอดภัยจากสารเคมีได้เลย

เพราะว่าในตัวยานั้นไร้สารเคมีแบบ 100 % การันตีด้วยรางวัล Top Brand Award ในปี 2016 ราคาอยู่ที่ขวดละ 1,500 บาท

8. ขิงเพียว เซรั่ม (Keing Pure Serum)
พูดถึงชื่อนี้หลายๆคนก็ต้องรู้จักกันไม่มากก็น้อยเพราะสำหรับเซรั่มปลูกผมที่ทำมาจากสมุนไพรปลูกผม ที่จะช่วยลดปัญหาผมร่วง ฟื้นบำรุงหนังศีรษะ ทำให้คุณมีเส้นผมที่ดูเงางามเป็นธรรมชาติ ราคาอยู่ที่ขวดละ 390 บาท

9. ผลิตภัณฑ์ดูแลผม Real Hair
มาถึงกับอีกหนึ่งผลิตภัณฑ์ดูแลผมที่มาในรูปแบบของเซรั่มบำรุงผม ที่จะช่วยแก้ปัญหา ผมบาง ผมร่วง ขนตาบาง และคิ้วบาง เรียกได้ว่าตัวเดียวครอบคลุมจริงๆ ด้วยสารสกัดจากแพลงตอนทะเล ที่มีส่วนช่วยในการเร่งการเจริญเติบโตให้กับรากของเส้นขน และเส้นผม

อีกทั้งยังมั่นใจได้ในเรื่องของความปลอดภัยเพราะได้รับการรับรองจาก อย. ราคาอยู่ที่ขวดละ 690 บาท

หน้า: [1] 2 3 ... 10